Fotoblog - Warszawa i wszystko jasne!

Zdjęcie jak zdjęcie, bałagan w kadrze. Zupełnie taki sam bałagan, jak w tym punkcie Warszawy, ogarniętym jakimś dziwnym chaosem. Przynajmniej takie miałem wczoraj odczucia - niby moje miasto, niby dobrze znane, a tak się jakoś czułem nieswojo. Obok mnie jakieś dziewczyny szczebiotały sobie radośnie, jakiś gość nachalnie wciskał ludziom ulotki, a starsza kobieta, klęcząc na szarym asfalcie, zawodziła rzewnie, trzymając przed sobą karteczkę, gdzie w kilku zwięzłych słowach opisała historię swojego bólu, żalu i krzywd. W oddali złowrogo czaił się Pałac Kultury, a tuż obok Rotunda - niby też dobrze znana, a jednak jakaś inna, obca, oblepiona reklamową płachtą przez gości gotowych jeszcze bardziej wycisnąć znękaną Warszawę i wyszarpać jeszcze te parę groszy więcej. Gdzieniegdzie w stronę dworca biegły dziewuchy, ciągnąc walizki na kółkach, pijani faceci zaczepiali przechodniów, a ja stałem jakiś otępiały, próbując ogarnąć ten cały chaos.

Ukojenie przyszło szybko, wystarczyło przejść te kilkaset metrów i znaleźć się na Nowym Świecie. Ludzie wydali mi się nagle jacyś inni, świat lepszy, powrócił spokój i uśmiech.

Tak, estetyka otoczenia ma kolosalny wpływ na moje samopoczucie. Wczoraj sprawdziłem empirycznie.