Fotoblog - Warszawa i wszystko jasne!

Tarchomin jest częścią Warszawy, której w ogóle nie znam. Ot przejeżdżałem tam kilka razy w życiu, aby zobaczyć, jak ten cały Tarchomin mniej więcej wygląda i to wszystko. Wczoraj postanowiłem sobie w końcu po Tarchominie pospacerować.

Zresztą dlaczego właściwie miałem Tarchomin znać? Ot kolejna sypialnia Warszawy, położona na peryferiach, a co gorsza fatalnie skomunikowana z innymi częściami miasta. To wszystko niezbyt zachęca do wizyt.

Zanim jednak rozpiszę się na temat Tarchomina, warto najpierw uściślić, co to właściwie ten Tarchomin jest. Dla niektórych Tarchomin oznacza po prostu wszystkie osiedla upchnięte na obszarze między Wisłą a ulicą Modlińską. A jest tego trochę - przykładowo Piekiełko(!), Nowy Tarchomin, Nowodwory, Winnica, Anecin... Pewne uproszczenie wprowadza tu system MSI, dzieląc całe to wielkie blokowisko jedynie na Tarchomin i Nowodwory. Czyli przyjmijmy, że jest Tarchomin i są Nowodwory.

Podział ten ma o tyle sens, że oba te obszary, aczkolwiek zrośnięte ze sobą i tworzące jedno wielkie blokowisko, mają jednak nieco odmienną strukturę. Tarchomin to przede wszystkim PRL-owskie bloki, chociaż jest też trochę nowej zabudowy. Nowodwory to już zdecydowana przewaga nowego budownictwa.

No właśnie, nowe budownictwo. Takiego czegoś, jak na Nowodworach, to chyba nigdzie indziej spotkać nie można. To w zasadzie nie jest normalne osiedle, to jest zespół sąsiadujących ze sobą zagrodzonych stref - najeżonych płotami, kamerami, szlabanami, budami z ochroną i Bóg jeden wie, czym jeszcze. Kto wie, może nawet pola minowe tam mają? Co gorsza wszystko to jest budowane bez ładu i składu. Ulice nie tworzą spójnej i logicznej sieci, a bloki poustawiane są przypadkowo i najczęściej w maksymalnym zagęszczeniu. Ot kolejny deweloper kupił kawałek pola o jakimś dziwnym i nieregularnym kształcie i upchnął tam parę bloków i wąską osiedlową uliczkę. Tak naprawdę miejsce to powinno nazywać się "Nowotwory", bo w moim odczuciu jest to rak na normalnej tkance miasta i to rak złośliwy, dający przerzuty, rozrastający się w zastraszającym tempie.

Pouczająca jest zwłaszcza wizyta na ulicy Pasłęckiej (zdjęć nie mam, bo światło było takie sobie, a bez dobrego światła ani rusz!). O dziwo tamtejsze bloki akurat są nieogrodzone (to naprawdę wyjątek na tych całych Nowodworach), ale tak gęsto upakowane, jakby inwestor chciał pobić rekord Polski w tym zakresie. A może nawet rekord Europy? Tuż obok stoi też mini-centrum handlowe o pretensjonalnej nazwie "Galeria pod Dębami". A powinno nazywać się "Galeria pod blokami", bo dębów to ja tam nie widziałem, za to od bloków aż się roi.

Teraz Tarchomin... Zdjęcie, które publikuję w tej notce, robiłem właśnie na Tarchominie przy ulicy Myśliborskiej. Tu dominują PRL-owskie bloki, ale trochę nowej zabudowy też jest, często w formie getta. Na jedno z takich gett (getto typowe - płot, kamery, ochroniarze) trafiłem np. przy ulicy Christo Botewa, gdzie odbyłem przez płot rozmowę z pewnym panem koło czterdziestki, którego można śmiało określić mianem buraka. Rozmowa zaczęła się niewinnie, zostałem zagadnięty, czy mam klucz do zamkniętej furtki. Ale gdy powiedziałem, że nie mam i w ogóle nie jestem stąd, to się zaczęło. Pan zrobił się mało sympatyczny, wyraźnie nie podobało mu się, że nie jestem z jego getta. Całej rozmowy streszczać nie będę, bo i po co - ciekawe jest natomiast to, że przysłuchiwała się jej mała dziewczynka, tak na oko 5-letnia, pewnie córka pana Buraka. Pięknie ją tatuś wychowuje. I jak ma potem takie dziecko (a później już przecież człowiek dorosły) szanować ludzi innej narodowości, rasy czy religii, skoro tatuś uczy ją od małego, że nawet człowieka spoza swojego getta szanować nie należy?

To w zasadzie tyle opisów i refleksji, kolejne zdjęcia z Tarchomina będą niebawem.